Szczep: Pecorino

Środkowowłoski szczep o nazwie wywołującej mylne skojarzenia z owczym serem. To podobieństwo jest tylko pozornie dalekie – istnieją dwa wytłumaczenia tej nazwy. Jedno mówi, że wynikła ona z łakomstwa owiec, które podobno obgryzały kiście, druga – że owczarze czuwając nad stadami, pożywiali się tymi gronami. Jak było naprawdę, trudno orzec, w każdym razie oba wyjaśnienia mają w sobie dużo prawdopodobieństwa.

Pecorino jest od dawna uprawiane w środkowej części Italii, jednak szczególnie popularne jest w Marche. Poza nią można je spotkać także w Umbrii, Lazio, Toskanii i Abruzji. W swojej historii było już doprowadzone na skraj wyginięcia (uboczny skutek popularności odmian międzynarodowych), ale dzięki intensywnym zabiegom hodowlanym ponownie przywrócono je winiarstwu.

Całe szczęście, bo wina z niego produkowane są bardzo eleganckie i aromatyczne: spora kwasowość, zapachy kwiatów (akacja, jaśmin), do tego trochę mineralności, ewentualnie ciepły, słodkawy, korzenny posmak przypominający lukrecję.

Jeśli chcecie łączyć pecorino z jedzeniem, oczywistością będzie wskazywanie ryb, owoców morza czy kurczaka (aczkolwiek są to kierunki jak najbardziej sensowne). Poza tym pecorino lubi się z wszelkimi rodzajami risotto. Jeśli bardziej lubicie eksperymenty, popróbujcie pić je do pilawu, bardziej pikantnego i charakternego od zwyczajnego risotta. W końcu warto też podążyć wskazówką zawartą w nazwie i podać pecorino do pecorino. Może się wydawać, że to masło maślane, ale to skojarzenie jest absolutnie nietrafne.
Słowa kluczowe: Włochy, wino białe, wino wytrawne, wino do risotto, wino do ryb, wino do owoców morza, wino do kurczaka